Gisteravond was de openingswedstrijd van de nieuwe ‘viertallencompetitie’ van de Nosbo. In lijn met onze combinatiedrang traden wij aan met Fons, Robert, Nico en Govert. Nico is dan Karsdorp, want  onze Nico (doe iets aan de interne, ik weet niet of schaken wel leuk is, Bleeker) heeft Unitas nog steeds de rug toegekeerd. Hoe dan ook, voor deze eerste wedstrijd in de topviertallen, wie bedenkt zoiets, verwachtten wij ESG. Ons tweede team, Jan, Jaap, Paul en Wim speelde tegen Leek; hun verslag volgt zonder twijfel over niet te lange tijd.

Met frisse moed en in frivole stemming wachtten wij dus op de auto uit Emmen. Aangekomen bleek het concept, viertallen, in het zuidoosten van Drente niet te zijn geland. Zo speelden we dus op drie borden, Struik was de boosdoener aan Emmense kant, en Bastiaan van Os wilde niet met zijn vader in een team (ja, als ik hem bel komt ie wel…).
En daar ging de primeur, Fons voor het eerst in 40 jaar met wit in een echte partij (misschien weet niet iedereen het, maar deze partijen tellen wel degelijk mee voor de rating) aan de toegestroomde belangstellenden voorbij.
Gelukkig kon iedereen genieten van een overtuigend optreden van Robert, die op het eerste bord binnen no-time tegenstander Boontje de duimschroeven had aangedraaid en ook niet meer losliet, zelfs niet met een dame in de plus.
Emmense support genoot van een geweldig loperpaar op het bord van Ten Hietbrink, dat Nico de das omdeed. Eerst goed staan, dan dapper voorwaarts, leverde per saldo een open huis op. En daar voelen lopers zich thuis, zelfs al zijn ze niet welkom.
Liefhebbers van een plan deden hun best om in de partij tussen Govert en Van Os zoiets te bespeuren, het was vergeefs. Beslissend was een onverwachte verzwakking van de d-lijn die minder zwak dan wit had vermoed bleek, waarna een kleine zwakte op de damevleugel plots een te groot probleem werd.
Een goed begin al met al voor het viertal. Volgende wedstrijd Sissa, komt dat zien